Joost Zwagerman, Het duel
Stichting Collectieve Propaganda van het Nederlandse Boek
Amsterdam 2010
92 pagina’s
ISBN 978-90-5965-104-3


In Duel, het boekenweekgeschenk van Joost Zwagerman, vecht de directeur van het Hollands Museum, Jelmer Verhooff, een strijd uit met de jonge kunstenares Emma Duiker. Hij nodigt haar uit om deel te nemen aan de laatste tentoonstelling voordat de deuren van zijn museum voor een grootscheepse verbouwing gesloten worden. Dit loopt uit op een verhaal over de zoektocht naar een klein maar overrompelend mooi schilderij van Mark Rothko.

Als een van de restauratoren van het museum ontdekt dat de echte Rothko in het depot vervangen is door een kopie, leggen ze direct het verband met Emma Duiker. Zij verhult niet dat het origineel op dat moment anoniem een reis maakt naar een Poolse bibliotheek, een jeugdgevangenis in Belfast en andere doodgewone plekken in Europa. En overal worden foto’s genomen en filmverslagen gemaakt van het schilderij, de locaties en de mensen die erlangs komen. 

Emma Duiker wil met dit project achterhalen hoe kunst op straat ingrijpt. Kunst moet ontregelen, vindt zij, en dit is volgens haar de beste manier om dat te doen.

Ze brengt met haar gloedvolle pleidooi Jelmer Verhooff in verwarring. Als museumdirecteur voelt hij natuurlijk de loden last van het gekaapte schilderij op zijn schouders. Zijn gewetensvolle restaurator Olde Husink doet daar nog wel een paar scheppen bovenop. Toch meent hij een kans te zien om Emma Duikers project niet direct de das om te doen en de buitenwereld voorlopig slapende te houden. Ze komen het schilderij op het spoor en reizen het achterna.

De personages zijn trefzeker getekend. Jelmer Verhooff is een geslaagd slachtoffer van status, ambitie en een laatste restje integriteit.  Emma Duiker is de gehaaide tante die haar kunstenaarsbedoelingen realiseert met een air van bevlogen oprechtheid. De restaurator neemt de rol van de oude, naïeve ambachtsman op zich die altijd gelijk heeft maar het zelden krijgt. 

Het verhaal heeft een kop en een staart, kent een spannende verhaallijn en heeft ook nog eens een essayistische inslag door de discussie rondom moderne kunst in bijna onaanraakbare musea. Daarbij doet ook de ironie hier en daar haar deugdzame werk, alhoewel dat wel wat steviger had gemogen, maar dat is een makke die Zwagerman past.

Verder staan de twee prologen en epilogen er wat verweesd bij en zijn de veranderde namen van onze grote musea wat kneuterig of gewild leuk gekozen maar dat doet toch niet veel af aan dit mooie verhaal, dat gegoten moest worden in een boekje dat de 100 pagina’s niet mocht overschrijden en als een cadeau meegegeven moest kunnen worden aan alle lezers van 16 tot 100 jaar en ouder.
 
Maarten van Boxtel

 

Terug

T-Hdesign | Copyright Rien Broere All rights reserved. Home - Contact