Rodaan Al Galidi, Dorstige rivier
Meulenhoff, Amsterdam 2008
397 pagina´s
978-90-854-2172-6
€ 19,95


De schrijver Rodaan, alias Rodaan Al Galidi, werd geboren in Zuid-Irak middenin een gezin van twaalf kinderen. Op zijn tiende verhuist de familie naar Bagdad. Hij wordt er bouwkundig ingenieur maar vlucht naar Jordanië om aan het leger en de oorlog te ontsnappen. Begin 1998 kwam hij op Schiphol aan, waar hij politiek asiel aanvroeg. Hij heeft de moed gehad om in het Nederlands te gaan schrijven, publiceerde dichtbundels, romans en bundels met krantencolumns. Hij pakte z´n biezen toen men hem hier niet pruimde en streek neer in Antwerpen.

In z’n mooie roman Dorstige Rivier vertelt hij over het leven van vier generaties De Vogel, een Zuid-Irakese familie die aan de oever van een rivier woonde die in de winter uitdroogde maar in de zomer een woeste stroom werd. De lange geschiedenis begint met Nadim die een ooievaarsnest bouwt, hoger dan de minaret. Dat was voer voor de duivel. Hij stierf nadat de ooievaar wegvloog.

Er komen 16 personages voorbij. Hun levens worden allemaal bepaald door geweld, veroorzaakt door de Turken, Saddam Hoessein, de Amerikanen of de Islam. De gelukkige Edjnaad bijvoorbeeld, de oudste zoon van de laatste generatie, volgt uit nieuwsgierigheid een troep honden die hem tijdens het regime van Saddam Hoessein naar een massagraf leiden waar hij door soldaten wordt ontdekt. Hij is overgeleverd aan hun willekeur en wordt levend begraven.

Zijn jongere broer Rasjaad gaat op zoek naar z´n grote liefde maar valt in handen van handelaren in organen die alles van hem kunnen gebruiken. Jaren later hoort z´n moeder Tenzile van een waarzegger dat haar zoon overal op hetzelfde moment leeft. Achter het noorden klopt z´n hart, achter het zuiden wordt zijn huid gekleurd door de zon. Zijn linkeroog loopt in de sneeuw en zijn rechteroog beklimt bergen.
 
Naji schildert in het dorp geflatteerde portretten van Saddam Hoessein op de gevels. Als hij even niet oplet, schildert hij meneer de president met een blauwe en een groene schoen. Het gevolg is dat zijn huis door soldaten wordt leeggehaald en hij verdwijnt.

De stijl van deze roman is monotoon en hier en daar zelfs onbeholpen. In dit geval is dat geen negatieve kwalificatie. Hierdoor zijn de personages schijnbaar onbewogen in een eindeloze, onontkoombare en trieste processie op weg naar hun einde en dit alles ter meerdere eer en glorie van Saddam Hoessein, de Amerikanen, de Islam en Irak.

Maarten van Boxtel


 

Terug

T-Hdesign | Copyright Rien Broere All rights reserved. Home - Contact