Yves Petry, De maagd Marino
Uitgeverij De Bezige Bij, Amsterdam 2010
288 pagina’s
ISBN 978 90 2345 4441
€ 19,90

De maagd Marino is een man. Hij zit in de gevangenis in afwachting van zijn vonnis. Hij vermoordde zijn minnaar Bruno Klaus op diens eigen verzoek. Hij heeft hem ontmand, at z’n penis op, sneed zijn billen in stukken, vroor die in voor latere gelegenheden en begroef de rest van het lichaam. De Vlaamse auteur Yves Petry vond voor zijn vijfde roman in deze waargebeurde gruweldaad de aanleiding om in de vorm van een lange fictieve herinnering uit te leggen wat de twee mannen dreef. Ze kenden elkaar pas kort. Bruno was een populaire docent letterkunde aan de universiteit maar had z’n geloof in de echte literatuur, z’n enige houvast in het leven, verloren. Hij nam ontslag en raakte aan lager wal. Bij toeval trof hij achter de toonbank van een verlopen computerwinkel de ambitieloze schlemiel Marino, een wees op leeftijd. Bruno wilde het geheugen van zijn oude computer fors laten uitbreiden om z’n grote pornoverzameling in een keer te kunnen bekijken, vooral de  hoogtepunten ervan. Om hem te kunnen helpen nam Marino hem mee naar zijn huis in een villawijk van een grote stad. Er waren geen bijbedoelingen en toch werd hun eerste contact beklonken met een kille vrijpartij en kort daarna de afspraak over hun misdaad.

Petry koos voor een onverwacht perspectief: de dode Bruno vertelt en Marino noteert. Het is een riskant procedé maar je gaat er vanzelfsprekend in mee. Dat heeft vooral te maken met de mooie uitweidingen van Petry over literatuur, jeugd, moeders met rare religieuze strapatsen, de kwestie of het nu gaat om moord of zelfmoord en de vraag of Marino een verweesde gek is of een zielenpoot die zich in de luren heeft laten leggen door zo’n welsprekende charmeur van een Bruno. Je gaat dat niet achterhalen in deze wonderlijke roman. Kennelijk schrapte Petry honderd pagina’s omdat breedsprakigheid hem parten kan spelen maar van mij had dat niet gehoeven. Hij laat zich zien als een bijzonder stilist en denker of omgekeerd. Je moet het maar verzinnen: de climax vooraan, de dood als poppenspeler en de titelrol niet toekennen aan het hoofdpersonage maar aan de doorgedraaide Bruno die de wens heeft om van zich te doen spreken na een bijzonder pijnlijk levenseinde. Deze roman van Petry begint pas als je hem uit hebt.

Maarten van Boxtel  

 

Terug

T-Hdesign | Copyright Rien Broere All rights reserved. Home - Contact