Toine Heijmans, Op zee
Uitgeverij L.J. Veen, 2011
191 pagina’s
ISBN  9789020426557
18, 95 euro

In de korte roman Op zee van Toine Heijmans besluit een vader met zijn zeilboot Ismaël voor anker te gaan bij het zeegat tussen Terschelling en Vlieland. Hij koesterde de wens van een zeereis allang, hij kreeg er speciaal een sabbatical voor van zijn baas. Hij is na drie maanden bijna thuis maar dreigende wolken houden hem tegen. Hij kan hier beter wachten tot de storm voorbij is dan vast te lopen in het zicht van de haven met alle gevaren die daarbij horen.  Als de wind en de regen sterker worden, gaat hij naar het vooronder waar zijn zevenjarige dochtertje Maria ligt te slapen. Daar stelt hij vast dat zij, inclusief haar ijsbeer, verdwenen is. De roman is dan vijf hoofdstukken op gang.

De volgende 22 worden overschaduwd door dit ontstellende moment en je zou als lezer graag op je wenken bediend worden met eerst even wat duidelijkheid over die verdwenen dochter. Maar Heijmans is de baas en weet de lezer tot en met de slotzin aan het lijntje te houden door feitelijk verslag te doen van de tocht die Donald samen met zijn dochter tussen het Deense Thyboron en het Friese Harlingen aflegt.

Er zijn wel tekenen van onrust, bijvoorbeeld als een visser bij het vertrek vanuit Denemarken Donald  een lucky man noemt omdat Maria met hem meegaat terwijl hun dochters nooit naar zee gaan, dat is immers te gevaarlijk. Of als Donald  terloops denkt dat een schipper een eenzame figuur is die vooral geen verkeerde beslissingen mag nemen maar dat wel doet en dat er tussen een vader en een schipper niet veel verschil is. Zulke signalen maken de lezer argwanend, maar hij krijgt er de vinger niet achter.

Dat geldt ook voor bijvoorbeeld de sms-contacten tussen Donald en zijn vrouw Hagar, waarin de naam Maria niet valt, terwijl je toch zou denken dat dit het eerste is waarnaar een moeder zal vragen die zich zo sterk verzet heeft tegen het idee dat haar dochter zo’n stuk op zee zou meevaren. Of voor de manier waarop Hagar haar man typeert als iemand die zijn eigen onrust rondstrooit. Er zijn wel meer tekenen die kunnen wijzen op verdachte omstandigheden, zoals het perspectief dat grotendeels bij Donald ligt, maar dat valt allemaal weg tegen de tomeloze ongerustheid van een sympathieke, goedbedoelende vader die zijn dochter op een gevaarlijke zee kwijt is en moet gaan zoeken. Waar te beginnen, hoe dat aan te pakken, dat zijn de vragen waar het om gaat.

Heijmans weet met korte, krachtige en glasheldere zinnen de liefde voor de zee om te zetten in de angst voor het water, en verbindt die angst rechtstreeks met wat voor ouders het dierbaarste is en hun de grootste zorg baart: hun kind.

Maarten van Boxtel

 

Terug

T-Hdesign | Copyright Rien Broere All rights reserved. Home - Contact