Yasmine Allas,  Een nagelaten verhaal
Uitgeverij De Bezige Bij,  Amsterdam 2010
271 pagina’s
ISBN 978-90-234 4094 9
€ 18,90

In een van de mooiste scènes uit de prachtige nieuwe roman Een nagelaten verhaal van Yasmine Allas belt een vrouw ’s nachts om vier uur vanuit Amsterdam naar haar tante in Australië. Ze zit buiten op een bank aan de Amstel.  Het sneeuwt, een donzen slaapzak beschermt haar tegen de kou.  De tante neemt pillen tegen de Waanzin, zoals zij dat noemt, de waanzin die hun land van herkomst – en dat is vermoedelijk Somalië –  onleefbaar gemaakt heeft.

Ze vertelt over haar zoon Darwin die teruggebracht werd door haar buurman, met een doorgesneden keel. De tante sleepte haar dode zoon dagenlang mee op een soort slee van golfplaten. Hoe stil is het dan als de verbinding plotseling verbroken wordt en de ik-figuur opnieuw in die kleine uren op een bank in alle eenzaamheid de kou trotseert in een vreemd land waar ze allang woont.

Ze had haar tante nog net kunnen vertellen dat ze met een documentairemaker en een cameraman teruggaat naar haar Afrikaanse geboorteland. Het was de bedoeling dat er een persoonlijk portret van haar gemaakt zou gaan worden. Geen gemakkelijke klus in de stad Hardoe waar ze na 23 jaar zeker niet met open armen ontvangen wordt. Ze ziet een ontregeld land waar de traditie nog altijd een zware wissel trekt op de door burgeroorlogen geslagen bevolking.

Tegen die achtergrond – of liever gezegd ingebed in deze verhaalstructuur - ontvouwt zich het liefdesverhaal tussen haar vader Dalmar en haar moeder Zeyneb. Ze ontmoeten elkaar in een ziekenhuis waar hij als gewonde soldaat door haar verpleegd wordt. Tegen alle verboden in houdt hun liefde stand.
Het is geen kleinigheid om dan te ontsnappen aan de clichés, want de ware liefde, daar moet je in de Nederlandse literatuur mee oppassen. Zo niet deze schrijfster, ze vertelt haar verhaal en je gaat erin mee. Dat heeft onder meer te maken met de manier waarop de twee geliefden in elkaars buurt komen en blijven. Hun woorden zijn zelden rechtstreeks of toegankelijk maar krijgen voortdurend een hoffelijkheid mee die wel iets wegheeft van die uit de Nederlandse ridderromans.

Dat je in het verhaal meegaat, heeft ook zeker te maken met het perspectief van de allochtone Nederlandse die zich in de afgelopen jaren niet altijd even prettig heeft gevoeld in dat land van ons en die haar integriteit niet te grabbel wenst te gooien voor een Nederlands televisiepubliek dat er op zaterdagavond z’n gemak van neemt om te kijken naar een ontroerend portret van zo’n voorbeeldige allochtoon die voor even haar bakermat opzoekt.
Dat portret komt er namelijk niet, maar in plaats daarvan horen we wel de warme, aangrijpende, desolate en goudeerlijke verhalen van een vrouw die ooit asiel vond in Nederland en er ondanks alles niet meer weg wil. Wat een kracht, wat een gratie. 

Maarten van Boxtel

 

Terug

T-Hdesign | Copyright Rien Broere All rights reserved. Home - Contact